Zelf zonnebloempitten roosteren: Deel I

 Zonnebloemen zijn mijn lievelingsbloemen. Sterker nog, deze blog had bijna Mevrouw Zonnebloem geheten; het is alleen dat ik nog nét iets meer van pompoenen houd.

Uitgebloeide zonnebloemen

In mijn tuintje groeiden een paar zonnebloemen die danig uit de kluiten waren gewassen. Ze kwamen tot het dak van het kantoortje van mijn man, iets wat eigenlijk nooit de bedoeling was. Ze waren prachtig, maar wel heel topzwaar, en al vrij vlug begonnen ze voorover te hellen. Met veel touw en bamboestokken hebben we ze overeind gehouden, tot de koppen toch zo zwaar werden dat ze als vermoeide oude mannetjes bijna over het houtsnipperpaadje struikelden. Ik merkte dat de gele blaadjes ook waren verdwenen. Uitgebloeid, dat was duidelijk.

Iemand vroeg of ze wat van onze zaadjes mocht. Tuurlijk, zei ik, al was het nog niet bij me opgekomen om de zonnebloemen te óógsten. Maar ik herinnerde me plotseling de smaak van geroosterde zonnebloempitten uit mijn jeugd – een beetje warm, een beetje nootachtig, een beetje Vrije Schools – en besloot aan ’t Googlen te gaan om erachter te komen hoe je dat precies doet, van zonnebloem naar geroosterde pitjes.

Wie zaait, zal oogsten…en dat is hard werk

Het bleek best een proces te zijn, waar je wat geduld voor moet hebben. Ik begon met het oogsten en drogen van de bloem en de zaden, en vandaag heb ik die zaadjes eindelijk geroosterd. Terwijl ik dit schrijf, drijft die nootachtige geur me nog tegemoet.

Ik moet eerlijk bekennen dat het intensieve traject van het pellen me verbaasd heeft. Jeetje, ik had een bak vol zaden en die schillen moesten er allemaal af? Ik heb het met een deegroller en met een vijzel geprobeerd, maar uiteindelijk was de blender, samen met een uitgekiend systeem van bakjes water en zeefjes, de beste methode. Het lukte me niet om alles in één avond af te krijgen, en ik kan je vertellen: de schilletjes zweefden die avond voor mijn ogen. Ik droomde verdorie zelfs van schilletjes.

De laatste zaadjes heb ik erin gelaten
voor de vogeltjes

In contact met mijn innerlijke oermens

Terwijl ik ook handmatig nog zaadje na zaadje van haar jasje ontdeed, heb ik me met lichte vertwijfeling afgevraagd wat me nou eigenlijk in hemelsnaam bezielde. Ik bedoel, het zijn zonnebloemzaadjes – niet bepaald een eerste levensbehoefte. Je kunt ze simpelweg voor een paar euro in de winkel kopen, en waarschijnlijk heb je dan nog meer ook. Maar die worden waarschijnlijk allemaal in een machine gepeld, en machines hebben we als mensheid natuurlijk meestal nooit gehad en zullen we misschien ook niet altijd hebben. Dít is hoe we het honderdduizenden jaren zelf deden: gewoon met de hand (oké, misschien niet per se zonnebloemzaadjes, maar je snapt wat ik bedoel!). Bovendien is het mijn intentie om juist dichter bij de natuur te staan, en wat is er mooier dan het hele proces zo intiem mee te maken? Deze zonnebloemen heb ik met een zaadje zelf geplant, ik heb ze zien opkomen en bloeien, ik heb ze geoogst, gedroogd, de zaadjes eruit gewreven, opnieuw gedroogd, en nu…eindelijk… kon ik ze bijna proeven.

Lijkt je dit zelf ook leuk om eens te proberen? Hier lees je hoe ik het gedaan heb.

Overigens gaven onze zonnebloemen twee verschillende soorten zaden: donkergrijze/zwarte en de welbekende grijs-wit-gestreepte. De donkergrijze bevatten meer olie (misschien nog eens een leuk toekomstig projectje) en zijn minder lekker. Ik gebruik dus alleen de gestreepte zaadjes om te roosteren. De donkergrijze bewaar ik gedroogd in een potje voor de herfst, om er vogelbolletjes van te maken.